Kvadrata peco el tolo, kiun oni tenas en la poŝo kaj uzas, por viŝi al si la ŝviton, purigi la nazon ktp. (PIV1); ankaŭ similuza peco el papero.

Zamenhof uzis "poŝtuko".

poŝtuko (tuk.posx0o.TEKS): Eta tuko, kiun oni elpoŝigas por viŝi ŝviton aŭ nazan mukon: li havis kataron, teruran kataron, tiel ke li prefere povus uzi litotukon anstataŭ poŝtukon [13].

naztuko (tuk.naz0o.TEKS): poŝtuko ŝi iom rektigis sin, viŝis la okulojn kaj la vizaĝon per naztuko [12].